Boefjes

Zo naïef en goedgelovig als ik ben, ga ik uit van de goede bedoelingen van de mens maar vooral van m'n dochters. Als ze moeten huilen, willen ze echt getroost worden door mij, omdat ik hun moeder ben. Ze zeuren oprecht bij mij, soms tot m'n hersens willen ontploffen, omdat ze er vertrouwen in hebben dat ik toch wel van ze hou. Ze kunnen op me schelden (stomme mama) als ik ze op de gang zet, omdat ze weten dat ze straks na hun excuses aangeboden te hebben, weer in m'n armen mogen komen.

Ze kunnen hangen en tegenwerken op momenten dat ik erg veel haast heb, maar ze weten wanneer ze moeten stoppen, anders gaan ze met hun pyjama op pantoffels naar school.

Dat laatste is overigens een keer bijna gebeurd. Na twee keer gewaarschuwd te hebben dat ze zich nu echt moest aankleden, anders zou ze laat komen op school, bleef ze nóg bezig met haar tekening. Toen het 8.15u was, heb ik heel kalm verteld dat ze nu haar kans had verspild. Ze moest maar meelopen, haar jas aandoen, haar schoenen aan... want zo ben ik! Dat gunde ik haar wel. En meekomen naar school. Dan maar met pyjama!

Verbaasd liep ze mee, waarschijnlijk met het idee dat mama dit toch niet écht kon menen. Tot ze zich halverwege op straat realiseerde dat het menens was. Ze smeekte me om alsjeblieft naar huis te mogen om zich aan te kleden. En omdat ik van m'n kind hou, heb ik dat toegestaan.

Mijn dochter heeft zich nog nooit zó snel aangekleed als ze die ochtend had gedaan. We waren zelfs eerder op school dan de normale dagen dat ze wel goed meewerkte. Natuurlijk heeft dit alles met mijn planningsprobleem te maken, maar dat te zijde :-)

Nu zeggen ze me ook heel vaak lieve dingen hoor! Eigenlijk nog wel vaker dan ze vervelend zijn. Ze vertellen me ook vaak vol trots hoe mooi of hoe lief ze me vinden. Dan liggen m'n meiden en ik zwaar verliefd op de bank tegen elkaar aan te hangen. Tot 1 van de meiden het nodig vindt m'n genotsmoment te breken voor een stom ontkleed pop met 1 arm en met viltstift op d'r gezicht. Arrgh

De liefde die ik krijg is zo verrijkend, het kan m'n hele humeur bepalen. Het vervult m'n leven! Ze zijn de zonnetjes die mn donkere daagjes verlichten. Ok en nu genoeg drama...

Want wat gebeurde er laatst? Ze mogen van mij, als ik vrij ben, in de ochtend vroeg Sesamstraat kijken. Ik blijf dan in m'n bed liggen tot het is afgelopen. En ga dan pas naar beneden om ontbijt voor ze klaar te maken.

Die ene keer kwamen ze allebei 1 voor 1 naar m'n bed toe: "Mama, ik vind je lieeffffffffff" En dan vooral het woord lief uitgesmeerd over iets langer dan 10 seconden. En ter bevestiging dat het menens was: "Echt heeeuuuuuuuuuuul lieeeeeeeeeeeeeeeeffffff" ... Och zo vertederend en liefdevol dekten ze me een deken van liefde toe. Als ze na een tijdje stilte opnieuw naar boven kwamen, om me opnieuw te bedekken met kusjes, wist ik dat er iets mis was!

M'n aangeboren reukvermogen die vooral heel sterk ontwikkeld was op chocola, sloeg direct alarm. Zo snel als ik kon rukte ik mezelf onder de dekens vandaan en rende ik naar beneden. Daar lag de hele vloer bezaaid met chocovlokken. Behalve de chocovlokken waren hun pyjama's bruin besmeerd met chocoladepasta, net als hun hele gezicht met vooral een grote concentratie chocopasta rondom hun mondjes. Toen ik met grote ogen van verbazing in hun oogjes keek, wisten m'n meisjes wat bangig "Mama, we wilden onze eigen broodjes smeren, zodat jij kon uitrusten!" eruit te stamelen...

Voor deze heerlijke liefdevolle manipulatie mogen ze me altijd uit bed krijgen, de schatjes.

Ze hebben daarna helemaal zelfs alles schoongemaakt... inclusief hun pyjama's op de hand!!!

Smeerkaashuidskleur

Het begon die ochtend met het vaste ritueel.. 6.30u wakker, douchen en aankleden en de meiden wekken. Terwijl de meiden zichzelf, afhankelijk van hun afhankelijkheidsgraad die ochtend, zich kleedden, kon ik een boterham smeren.


Het kostte toch wel wat moeite om ze naar beneden én aan tafel te krijgen. Maar eindelijk aan tafel zei m´n grote meid het... hét zinnetje waar ik enerzijds altijd voor vreesde en anderzijds nooit bij stil had gestaan dat het ooit een rol zou gaan spelen in ons kleurrijk leventje en opvoeding. "Mama, als ik kaas of smeerkaas eet, wordt m'n huid dan lichter?"





M'n meiden zijn een prachtige uitkomst van een productieve inzet van mij met m'n Marokkaanse achtergrond met die van hun vader met z'n Surinaamse achtergrond. M'n oudste is donkerder dan m'n jongste die qua huidskleur meer mijn kant op komt. Maar ze zitten allebei qua huidskleur tussen ons in. Ik vind het een geweldige mooie resultaat. Ben hartstikke trots op ze, en verwonder me dagelijks over hun schoonheid, hun wijsheid en kunnen.


Daarom deed het me wat toen m'n oudste me zei liever wat lichter te willen zijn. Blond haar te willen hebben. "Mam, ik vind donker niet mooi, ik wil net zo licht zijn als jij!" Ik legde haar uit hoe ik vroeger ontzettend m'n best deed elke seconde zon die er was te pakken om een beetje te kleuren. En dat heel veel mensen dat doen. Ik liet haar zien wat een zonnebank was, en ze kon zien dat blanke blonde naakte dames onder die zonnebank lagen om bruiner te worden.


Ik ooit eens een keer een onderzoek gezien bij Oprah, dat heeft me toen wel aan het denken gezet. Zou het in Nederland ook spelen dat donkere kindjes zichzelf niet mooi zouden vinden? Waar komt zoiets dan vandaan?





Mijn meiden brengen veel tijd door bij m'n schoonouders die veel bezoek over de vloer krijgen. En 70% van het bezoek bij m'n schoonouders is ontzettend kleurrijk. Van Javaans, tot Chinees, tot zwaardonkere boslandcreolen... Ook groeien m'n meiden op met een diversiteit aan culturen en eetgewoontes en gerechten. Ik zie dat als een rijkdom!






Hopelijk kan ik dát toch enigzins overbrengen aan m'n kinderen. Als ze de waarde zien van alle rijkdom om hen heen en alle prachtige kleuren, ben ik een trotse moeder die hun wereld mooi buiten de lijntjes heeft weten te kleuren!

Jurkjes en rokjes

Vanaf dat m´n oudste een beetje wereldbewust werd, wilde ze jurkjes en rokjes dragen. "Hier meisje, je mag dit morgen gaan dragen". Een mooie stoere spijkerbroek met een leuk hip truitje.
"Nee mama, ik wil jullek!" Uiteindelijk heeft dat geleid tot een kast vol jurkjes. Niet omdat zij dat zo graag wilde, maar omdat ik het ook wel leuk en schattig vond.

Sinds m'n meisje naar het basisonderwijs gaat, ben ik wat 'voorzichtiger' geworden. Ik kocht leggings, die ze van mij eronder moest dragen. Dit heeft meerdere malen geleid tot hele leuke en mooie discussies. Momenten waarvan ik dacht m'n dochter te hebben bijgebracht dat ik het ontzettend cool vind dat ze hangt aan de rekken en klimt als een aapje maar dat IK het niet netjes vind als mensen daarbij haar onderbroek konden zien. Ze mocht van mij, zodra ze thuis kwam, haar legging uittrekken. Dit mocht ze ook doen als we naar de opa's, oma's en tantes gingen. Ze nam het aan, maar 2 min later begon ze weer: "Maar mama, Loïs heeft ook geen legging aan". Loïs is haar beste vriendinnetje en het is heel begrijpelijk dat de 2 dames elkaar immiteren. Ik leg uit dat Loïs dat wel mag van haar mama, maar zij niet om dezelfde reden als ik eerder heb uitgelegd.

Sindsdien is m'n meisje geobsedeerd door onderbroekjes. Als we de tv bij toeval op MTV of TMF hebben staan, merkt ze meerdere malen op dat die dansende vrouwen geen leggings aanhebben. Hoe leg je zoiets aan een kind uit?
Laatst fietste er een dame door de straat, m'n meisje was met haar zusje aan het stoepkrijten. Toevallig vloog op het moment dat de vrouw langs de meiden fietste, haar rokje omhoog en je raadt het al. Weer discussie over waarom wel of geen legging.

Op een dag had ze alle leggings verstopt... "Mama" riep ze, "Ik heb geen leggings meer" Ik liep naar boven om te helpen met zoeken. Op haar kamertje aangekomen, zat ze op haar bed, met haar hand naast zich op een gebold dekentje. Ze zette haar meest onschuldige blik op en schudde haar hoofd: "Echt mam, allemaal in de was."
Ik vond dat heel vervelend voor haar, dit betekende dat ze dan toch maar een broek moest dragen. Ik liep naar de kast, haalde een broek tevoorschijn en zag de paniek in haar oogjes.
"Ehm mam? Mag ik niet m'n rokje aan zónder legging?" "Nee schatje, mama heeft je al vaker uitgelegd waarom, toch?" Ze bevestigde knikkend. "Dus hoe lossen we dit nu op? Heb je niet héél toevallig een legging ergens gelegd en ben je het gewoon vergeten?"
"Ohjaa" zei ze, en sloeg zich bij wijze van dom op haar voorhoofd, "Hier had ik nog wel een paar", en trok haar dekentje omhoog waar ze haar leggings verstopt had.

Elke ouder krijgt ermee te maken

"Mama, weet je?" vroeg m'n jongste me op een dag.
Ik stond te koken en antwoordde tussen de bedrijven door: "Wat is er moppie?"
"Ik heb een gaatje in m'n streepje, leuk he?"
"Oh hoe weet je dat dan?"
"Net op de WC gezien." vertelt ze dan trots.
"Hmm dan ben je wel nieuwsgierig"
"Ja mama, weet je hoe ik het heb gezien?" Ik schud m'n hoofd terwijl ik m'n meisje aankijk.
"Ik heb m'n streepje gescheurd, en toen heb ik het gezien."

Ik moest erg m'n lach inhouden, omdat het toch een serieus onderwerp is. Er ging op dat moment van alles op me heen. "Wat heeft Channah Zwiep ook alweer gezegd over de moderne moeder? Hoe moet je ook alweer in dit soort situaties reageren? Wat kan ik haar al wel uitleggen en wat niet?" Je begrijpt dat ik even een moeilijk moment had. Niet omdat ik niet open zou staan voor seksualiteit bij m'n kinderen, maar meer hoe IK ermee om zou gaan.

Van huisuit heb ik meegekregen dat alles wat met het onderwerp seksualiteit te maken had taboe is. Ik kon m'n vragen nergens kwijt en heb alles op eigen houtje moeten ontdekken, wat soms tot moeilijke en kwetsbare situaties heeft geleid. Met die ervaringen, gun en wil ik openheid voor m'n meiden.

Toen m'n oudste een keer begon over haar streepje heb ik overwogen om "het streepje" met naam en toenaam te analyseren... Maar ik wilde natuurlijk eerst ergens lezen of dit wel kán! Uiteindelijk vond ik een ontzettend lief en grappig stukje op oudersonline.nl, maar omdat ik me zo kon inleven in die moeders gevoel, heb ik het maar niet gedaan. Ik zag mezelf al staan met m'n kind die aan iedereen die het wil weten benoemt dat ze een clitoris heeft.

Als ik een jaar geleden niet naar het symposium "De seksuele opvoeding" was geweest, was ik zeer waarschijnlijk een moeder zijn geweest, die bij elke seksueel getinte handeling of vraag, straffend of ontwijkend had gereageerd. Niet wetende hoe ik anders kon reageren.

Maar nu nóg... na 2 symposia over dat onderwerp.. voel ik nog steeds een drempeltje, voel ik nog steeds een weerstandje, en voel ik me nog steeds geconfronteerd en soms een beetje hulpeloos.. als 1 van mn meiden me een vraag stelt of een handeling verricht.

Ondertussen zit de jongste op de bank haar verhaal in geuren en kleuren, met beeld en onderbouwing aan de oudste te vertellen, die erg geinteresseerd toekijkt en af en toe een blik naar mama werpt hoe ze hierop zal reageren. Na een paar minuten is er voldoende duidelijkheid bij de 2 en spelen ze weer rustig verder met hun poppen.

kinderlogica

Al een tijdje was ik op zoek naar m´n jeugdfoto's... Toen ik laatst een paar gevonden had was ik dan ook erg blij. Ik liet m´n oudste die nu 5jr is, mijn foto zien van toen ik 5jr was.

Echt zo´n oldskool foto van een meisje met een eigen leven leidende pony, een scheef verkleurd tandje van een val, bolle hamsterwangetjes met een gaatje erin, een coltrui in een niet bestaande kleur. Maar wat niet zichtbaar is, is misschien nog het ergste, een donkere spijkerbroekje met op de ene knie een appeltje genaaid, en op de andere knie een peer.

In die tijd gingen trouwens wel meerdere kinderen bepakt met elleboog- en kniebeschermers, alsof we op de daken van de kleuterschool klauterden en er net zo makkelijk er weer afvielen.

Mijn dochtertje van 5 heeft nu ook moeite met kleding die ik voor haar uitkies. Net als hoe ik in mijn jeugd ook veel moeite had met m´n moeders keuze. Gelukkig draagt ze wel kleding waar maar iets roze in zit. Die dag riep ik haar naast me en vertelde haar vol trots dat "dit" haar mama was toen ze ook 5jaar was. Ze pakte de foto uit m'n handen en keek naar het spel dat voor me op tafel lag. Je hoorde haar nadenken en na een paar minuten vroeg ze me:
"Mama? Hoe heette je toen, op deze foto?"
Ik met een glimlach: "Gewoon Amoorah, zoals ik nu nog steeds heet!"
M'n grote meid weer: "Nee mama, hoe heette je toen je klein was? Amoorah is een grote mensen naam!!"
Ik: "Nou, kijk! Jij heette I. toen je geboren werd, je nu nog steeds I. Als je 10jr bent, heet je nog steeds I. En als je 32jr bent, net als ik nu, heet je nog steeds I."
M'n meisje schudde haar hoofd en zei: "Nee mam, dat kan niet! Je hebt nu toch ook 2 namen??!"

Ik schoot in de lach en begreep dat m'n meisje het idee had dat ik met elke fase een nieuwe naam kreeg en dat m'n naam nu MAMA was! Heel leuk!

Fietsen

Ons huis kan soms een dramatische rotzooi zijn. Ik ben al kwijtrakerig en vergeetachtig, dus komt rotzooi nooit goed uit. Maar ik weet ook dat ik hoe dan ook, alles weer terugvind. Als ik met mobiel in de hand naar boven loop om de meiden op bed te leggen, ben ik hem alweer kwijt als ik beneden ben. Vaak staat ie op geluid uit of tril, ook niet slim. Gaan zoeken heeft geen zin!!

Ik ga beneden iets anders zitten doen en wacht geduldig af op een ingeving. Als ik op TV zie hoe een vrouw haar tanden poetst voor een reclame, schiet het me ineens weer te binnen dat ik m´n mobiel in de badkamer heb laten liggen.

Een ander verhaal was het toen het om m´n fietssleutels ging. Ik fiets haast nooit, en vind van mezelf dat ik dat toch eens vaker moet doen. M´n meisje kan al zonder zijwieltjes, dat was dus een goede motivatie om weer op de fiets te springen. Maar bij aankomst in onze schuur, was m´n fiets op slot en kon ik niet snel bedenken waar ik de sleutels had verstopt. Ik baalde toen m´n hoofd niet wilde rinkelen.
Ik heb er dááágen, zoniet wéééken over gedaan om me weer te herinneren waar ik de sleutels had verstopt. Gewoon in de middelste kast, ooghoogte, achterin een bakje. Zo´n plekje waarvan je denkt: hier vergeet ik NOOIT waar ze zijn.

Superblij vanochtend met de jongste achterop en de oudste op haar eigen fietsje richting de A6 gereden, McDonalds. Dat is een behoorlijke stuk, maar m'n meisje heeft het helemaal volgehouden. Op de brug haalde ze me zelfs in. Ze was zo enthousiast dat ze bij de stoplichten bijna door rood was gereden. In de Mac kreeg ze als beloning een fruithapje uit een bakje. Lekker spul... én gezond!

Wiebeltand eruit

Duizelig, halfdronken van de slaap loop ik richting de badkamer. Nog helemaal geen zin om wakker te worden. In de kamer van de meiden is het ondanks al m'n inspanning toch weer een zooitje geworden.
Als ik op de klok zie dat het pas 7.30u is trekken m'n mondhoeken nog verder omlaag. Ik besluit weer terug naar m'n bed te lopen en te doen alsof ik niet eerder ben wakkergeworden.
"Mama, mama", klinkt het vanuit de woonkamer. Ik draai me nog een keer om, en mompel dat ik me niet lekker voel.
Sinds de dag ervoor heerst vooral de angst aangestoken te zijn door H1N1. Al m'n spieren doen pijn, m'n heupen, m'n knieen. Ik twijfel of het niet m'n fibromyalgiepijnen zijn, maar dit blijkt niet het geval. Pijn in m'n keel, bonkende hoofdpijn hadden dit aangetoond. Tegen m'n man zeg ik met een wat onzekere stem: "Ik heb denk ik de griep te pakken".
Ik werk met mensen en clienten komen overal vandaag. Maar ook m'n man bezoekt regelmatig het buitenland en krijgt mensen uit het buitenland op werkbezoek. De gedachte van H1N1 laat me niet meer los, dus heb ik besloten de gedachte los te laten.
Na een dag iets rustiger aan te hebben gedaan, voel ik m'n hoofd nog steeds bonken. Ik kan niet teveel licht verdragen en nog steeds overal die pijnen.

Daarom kon ik het even niet toen m'n dochtertje me in de ochtend riep:"Mama, mamaaaa!!"
Uiteindelijk besloot m'n meisje moedig naar boven te klimmen en haar halfgare moeder te verblijden met een wiebeltandje in haar kleine handje. Van vreugde heb ik m'n meisje opgetild en hebben we vrolijk en opgewonden gedanst! Toch een mijlpaal, m'n kleine meid wordt al groot. Ze gaat haar eerste grotemensentand krijgen.

Beneden plof ik weer als een zoutzak in elkaar... auwww kuchh snotter... lieffie, heb je een Ubi voor me?