duimmeisje

Vanaf de eerste schooldag heeft mn prinsesje een leuk vriendinnetje. Het meisje Loïs is net als m'n dochter ook mixed. Een Surinaamse vader en een Nederlandse moeder. Hoe dan ook, het klikt. Zelfs nu ze beide in groep 2 zitten, willen de meiden naast elkaar zitten in de klas, kiezen ze dezelfde weektaak uit, en klieren ze samen op de gang. Ook het bijna elke woensdagmiddag samenspelen maakt ze onafscheidelijk.

Ik vind zo'n hechte vriendschap vanaf van jongs af heel mooi en moedig het ook aan. *Psychologisch teruggeredeneerd: Ik mocht vroeger nooit vrienden, daarom heb ik een heel periode in m'n leven geworsteld hoe ik m'n vriendschappen invulling moest geven. En nog steeds blijkt dit lastig. Sommige vrienden begrijpen niet waarom ik ineens afstand neem, en dan weer heel dichtbij kan komen. Voor mij is het ook lastig uit te leggen, maar zo werkt het nu eenmaal. Maar dit terzijde.* Ik gun mijn dochter beter! Laat haar leren met mensen om te gaan, te struikelen en te worstelen.

Nu weet ik dat een vriendschap maakt dat in zekere zin op elkaar gaat. Ik had alleen nooit gedacht aan het feit dat m'n dochter ook het duimen van Loïs zou overnemen. Nooit eerder heeft ze geduimd, en ineens begon ze. Een tijdlang heb ik er niets van gezegd, het zal vast een tijdelijk ding zijn. Maar nee, m'n meisje raakte verslaafd!

Ik weet dat duimen een soort veiligheid en troost kan bieden. Maar ik voel er een weerstand tegen. Haar mooie tandjes kunnen scheef gaan staan, haar duimpje kan een lelijke eeltplek krijgen, haar wang kan ontstoken raken. Als moeder kon ik deze paranoia gedachten niet tegenhouden. Ik ben in gesprek gegaan met m'n dochter. Ik wilde weten waarom ze eigenlijk duimde, en zoals verwacht had ze geen goede argumenten om te duimen, ze deed het omdat ze het gewoon lekker vond. Maar bovenal, omdat Loïs het ook deed... damn!!

Ik bedacht allerlei manieren om haar ervan te helpen. Een gesprek, een beangtigend gesprek, enge foto's van dikke ontstoken wangen, nog engere foto's van buitenboordmotoren in kleine bekkies. Ik heb zelfs even eraan gedacht om een duimslot te kopen. Maar dat ging me net iets te ver. Wat een geweldadig ding, zeg!

Uiteindelijk bedacht ik dat een speen misschien een optie zou zijn. Maar in de winkel kreeg ik het advies van de vrouw dat het een zelfde effect zou hebben, dus ook niet goed voor het mondje. Bovendien hadden ze haar maat niet, suf dat ik daar niet bij stil had gestaan.

De wanhoop nabij ben ik maar overgegaan op Byte-X. Dat gore anti-duimzuig & -nagelbijtspul.

Dit heb ik 2 nachten gebruikt, maar m'n dochter had zo'n enorme weerstand, dat het als kindermishandeling begon te voelen. Ik wist niet meer wat ik moest doen en heb het maar zo gelaten. Tot ze vorige week naar me toe kwam: "Mama, ik heb zo'n pijn aan m'n wang!"

Ik was voor het eerst blij dat ze door de pijn geen hap door haar keel kon krijgen. Dit was dé kans om opnieuw over het stoppen van duimzuigen te beginnen. Die greep ik met beide handen aan. Toen ik haar 's avonds naar bed bracht, vroeg ik haar: "Lieverd, wat denk je dat zou helpen om niet meer te duimen?" Bereidwillig als ze was om mee te werken, opperde ze sokjes om haar handjes te doen. Blij als een klein kind, rende ik naar haar sokkenbak, waar een setje nieuwe sokjes pakte. Zo trots en opgewonden als ik was op haar intelligentie, zo rustig probeerde ik deze ritueel te voltrekken. Heel langzaam deed ik de sokjes om haar handjes. Na mijn zoen is ze met beide handjes onder haar hoofd in slaap gevallen.

De volgende ochtend riep ze me bij bedje.. of ik nu ook de sokjes er weer af wilde halen. Deze ritueel houdt nu zeker ruim een week stand, en hopelijk langer tot ze het niet meer nodig heeft.