Vanaf dat I. (6jr) naar school gaat, is ze bewust met kleding bezig. En met haar haar en tegenwoordig steeds meer met haar uiterlijk: "Zit m'n haarband goed? Mag ik een beetje lipgloss? Ik wil een paars elastiekje, past beter bij m'n rokje!" Ze zal het niet van een vreemde hebben!
Vorig jaar heb ik al geschreven over het verlangen van mn meid. Ze wil dus graag geen legging meer dragen onder haar jurkje of rokje. Ik heb hier erg veel moeite mee. Maar realiseer me dat het meer met mj te maken heeft dan met m'n dochter. Enerzijds wil ik haar beschermen, en bepaalde waarden en normen bijleren, en aan de andere kant moet ik sommige (onbelangrijk) dingen loslaten. Of toelaten en erover in gesprek blijven. Met heel veel zaken lukt dat goed, maar bij de jurkjes en rokjes blokkeer ik.
Nu kreeg m'n meid laatst een K3-jurkje van d'r vader. Meisje dolblij. Zo blij dat ze er bijna in wilde slapen. De volgende dag mocht ze ermee naar school, máár... mits ze haar witte legging aan zou trekken. Opnieuw uitgelegd waarom ik dat wil... en ik moet eerlijk zeggen.. hoe meer ik m'n eigen uitleg hoor hoe meer ik haar wanhoop begrijp.
Tot die ene dag.. na veel nadenken, véél nadenken - ik kreeg opnieuw de vraag of ze alsjeblieft geen legging hoefde te dragen, haar 2 vriendinnetjes met dezelfde jurkjes droegen ook geen legging. Ik vertelde haar: "Mam zal er over nadenken" En ongeduldig als ze is, vroeg ze meteen: "En mam, wat is je gedachte??" - mocht ze van mij zonder legging naar school.
In tijden heb ik m'n kind niet zó blij gezien. Het deed veel met haar.. ze beklom me en liet geen plek op mn gezicht ongezoend... maar het deed ook veel met mij. Ik onthield haar iets, wat ze zo graag wil. Ik wil niet dat ze met een soort trauma-achtig iets opgevoed zou worden: Ik mocht van mam nooit zonder legging naar school. Het is een vertrouwenkwestie. Niet dat ik haar niet vertrouw. Nee, ik vertrouw 'de mens' minder.
Op school heb ik de juf uitgelegd dat het een onderwerp van gesprek was thuis. Ze liet duidelijk merken dat ze hiervan op de hoogte was, met een knipoog. En ze kon me geruststellen dat ze de meisjes altijd wel even aanspreekt, als ze niet helemaal netjes zitten. Hier was ik wel blij mee...
En nu loslaten mamAmoorah...
Meestal is je gevoel/intuïtie je enige raadgever, de andere keer moet je daar precies tegen in gaan.
BeantwoordenVerwijderenHerkenbaar, zoals je het opschrijft. Fijn te merken dat zo'n juf je worsteling herkend heeft en begrijpt.
Ouderschap blijft toch wat anders dan wetenschap...
Voor het eerst een deel van je blog gelezen. Leuk geschreven!
BeantwoordenVerwijderenLoslaten is één van de, zoniet hèt, moeilijkst(e)ding(en) in de relatie met je kinderen. Mijn ervaring is dat loslaten met vertrouwen van jouw kant heel goed werkt.
Ik wens je veel wijsheid ;)
De eerste keer dat ik een deel van je blog heb gelezen. Leuk geschreven en heel herkenbaar.
BeantwoordenVerwijderenMijn ervaring is dat loslaten, met vertrouwen van jouw kant, heel goed werkt.
Maar loslaten blijft moeilijk voor een moeder ;
Ik vind het ook een lastig iets.
BeantwoordenVerwijderenVooral bij mijn oudste die inmiddels 9 is, zij begint al wat vormen te krijgen en heeft nog wel dat kinderlijke schaamteloze. Dat maakt het helemaal een lastige combi! Gelukkig zijn de leraren op school bij mijn meisjes ook heel alert op de houding bij het zitten en spelen.
Ik ga ook meestal af op mijn gevoel wat ik bij een outfit heb of ze het wel of niet mogen dragen!
Succes ermee! :)
Ook ik wil even reageren op je blog. Toen ik een schoolkind was, tussen 1960 en 1970, droeg ik graag en vaak een rok. Leggings waren er toen niet. 's Winters droegen we maillots onder die rok of jurk en ik herinner mij dat er een, in onze ogen erg ouderwets meisje, een lange broek onder haar rok droeg.
BeantwoordenVerwijderenVoor het eerst in de lente met blote benen, vond ik altijd geweldig. Ik had binnen de kortste keren mooie bruine benen en vond het erg leuk om nogal korte rokken te dragen. Mijn moeder dacht daar heel anders over en vond een lengte van ongeveer tien centimeter boven de knie al echt kort.
Mijn vriendinnetje en ik sloegen gewoon de tailleband van onze (plooi-) rok om, zodat de rok wat korter werd.
Als kind vond ik het erg vervelend dat mijn moeder altijd zo'n punt maakte van roklengtes. Ik heb mij toen al voorgenomen om dat later bij mijn eventuele dochter(s) niet te doen.
Mijn dochter Rixt is 11 en wat wil nu het geval? Rixt vindt rokken gauw te kort en draagt er erg graag leggings onder. Zij vindt een rokje zonder legging al gauw veel te bloot. Ik roep vaak: 'Dat kan best, het is niet te kort', met in het achterhoofd mijn eigen voorliefde voor mini. Bovendien staat het haar goed en met dit weer een legging, dat vind ik veel te warm. Wel heeft Rixt meestal een slip in een bijpassende kleur. Dit is niet van de laatste jaren, maar ze had dit ook als peuter en kleuter al. Ook zit zij altijd te sjorren aan haar t-shirts, omdat ze voor geen goud met een blote navel wil lopen.
Het kan dus ook andersom...
Nu is het nog niet herkenbaar voor me. Ik trek onze oudste van vier alles aan, maar WEL met een boxershort met ieniemienie pijpjes (H&M). Maar ik probeer haar netjes te laten zitten, spreek haar er ook in de bus op aan ed. De juf van de oudste was niet zo'n helder licht, maar de juf van volgend jaar is een hele goede. Ik ga het dan ook zeker aankaarten.
BeantwoordenVerwijderenIk ben zelf in mijn jeugd met rokken aan opgegroeid. Wij hadden altijd blote benen onder onze rokken. Nu kwamen ze dan nooit boven de knie, dat was not-done. Maar het credo was altijd: netjes zitten, benen bij elkaar!
Mooi beschreven.. ook de strijd. Denk dat ik een zelfde soort strijd lever .. andere achtergrond maar zelfde probleem :)
BeantwoordenVerwijderenMenno