Ja toch?

I., de oudste, heeft vandaag bij haar beste vriendinnetje gespeeld. Het vriendinnetje die haar duimafhankelijk heeft gemaakt. We hebben thuis, samen, nagedacht over hoe ze van het duimen af kon. Ik kreeg geweldige tips, en van iemand zelf een methode.

Vandaag zaten we met z'n vieren aan tafel. I. vertelde over haar avonturen bij haar vriendinnetje en U. vertelde over haar skeelerblijdschap. Dat kind skeelert alsof ze ermee geboren is.

Opeens merkte I. heel droog: "Papa en mama, eigenlijk is roken net als duimen! Ja toch?" Ik keek haar vader aan en we moesten al een beetje glimlachen, want als.... nouja, ze sprak verder: "Nou, roken is eigenlijk ook vies, maar mensen gaan na de eerste keer toch door en kunnen dan niet zonder. Dat is ook met duimen zo. Toen ik begon, vond ik het ook vies, maar nu kan ik niet meer zonder."

We moesten er allebei erg om lachen.. heerlijk die kinderlogica!! Totdat U. ineens opmerkte: "Maar dat kan helemaal niet joh.. je gooit je duim toch niet op straat!"