Waardeer wat je krijgt, maar vooral wat je geeft!

Elke jaar is het weer een ramp. De kerstperiode..

Sinds mensenheugenis kan ik weinig met deze periode.. Ik zag mn klasgenootjes een kerstboom in huis halen, gezellige lampjes, fijne gemoedelijke sfeer. Thuis was het anders. Want wij deden niet aan kerst, omdat het geen islamitisch feest is.

M'n meiden groeien steeds groter, worden wijzer, en krijgen (gewiekste) vragen. "Waarom vieren wij geen kerst?"

Tja.. hoe ga je hiermee om. Enerzijds wil je je kind alles meegeven, anderzijds moet het ook weten wat wel en wat niet kan. Dus had ik er iets op bedacht.

"Wij vieren geen kerst, maar we vieren wel Suikerfeest en Offerfeest. Maar andere kindertjes vieren wel kerst. Ik heb een idee.. als we nu alle speelgoed eens gaan opruimen, en waar we niet meer mee spelen aan kindjes geven die geen geld hebben, maar wel kerst vieren. Dan hebben die kindjes ook iets om te spelen."

WEERSTAND

"We doen géén speelgoed weg die jullie wél belangrijk vinden!"

OPNIEUW WEERSTAND

"We gaan het toch doen meiden, zo leren jullie dat het best een goed gevoel kan geven als je iets uit liefde weggeeft."

ONBEGRIP

"Mag deze weg? Nee? (ik bedenk me het te bewaren voor een tweede ronde, als ze wat meewerkend zijn) En deze?"

Langzaam leken ze het te begrijpen, en ruimden braaf mee op. Het beste vriendinnetje van mn oudste was er ook bij, ze hielp mee, en riep: "Ik krijg hier zo'n goed gevoel van!"

En ik kon het niet laten even te glimlachen. Voelde me echt een monstermoeder die onder het mom van goede daad alle speeltjes bij haar kinderen wegpleurde.

De volgende dag had ik mede door hun samenwerken twee vuilniszakken vol goede speelgoed. En riep ze bij me... "Nu komt het belangrijkste, dus goed luisteren. Je moet waarderen wat je krijgt, maar je moet ook waarderen wat je weggeeft. En als je zo flink bent iets weg te geven, krijg je er vanzelf iets voor terug. En nu schoenen en jas aan, laten we de zakken wegbrengen."

Meiden ingepakt, ik met 2 zakken, richting de buurtcentrum in de wijk naast de onze. De oudste met allerlei wijze vragen waar ik op probeerde te antwoorden ("Waarom hebben die kinderen geen geld? Hoe komt het dat hun ouders niet werken? Wat geeft Allah dan terug.. enz enz) . De jongste mokkend, bijna huilend omdat ze alles weg zou geven.

Eenmaal bij de buurtcentrum gaven we de zakken af. De medewerkster keek blij, en keek trots naar de meiden. Legde ze nogmaals uit dat er kinderen waren die geen speelgoed hadden, en dat ze wel heel blij zouden zijn hiermee. Bij het vertrekken, bleef mn jongste staan: "We kregen toch iets terug??"

Richting huis, klonk ik bemoedigend, trots op hun prestatie. Ze bloeiden op, en waren de rest van de dag meegaand en vrolijk.

"Meiden?... omdat jullie dit zo goed hebben gedaan, mogen jullie van mij een leuk speelgoedje uitzoeken bij Bart Smit. En onthoud goed: Als je iets weggeeft.. krijg je er iets voor terug!! Als het niet meteen is, dan komt het een ander keer.. "