And then there was fight..

Je straalt als je glimlacht in de ochtendstralen bij mijn bed.

Mijn wekker die ik al voor de derde keer snooze had je allang gehoord. Je trekt dan stiekem je kleertjes aan, met daaroverheen je pyama. Dat is hoe je me verrast en verblijdt.. zelfstandig en lief.

Natuurlijk zie ik die dikke laag onder je pyama maar toch vraag ik je of je je snel gaat omkleden. "Taraaaaaaa" ruk je je pyamaatje omhoog om te laten zien dat mijn vraag overbodig is. Een dikke knuffel, zoen en hulde neem je stralend in ontvangst.

Als je terugkomt van school, eet je je broodje, pak je je fietsje en ga je erop uit. Ik laat je ook stukje bij beetje los, vertrouwen op je eigen kunnen. Dan kom je traanloos thuis met een paar scheuren in je kleine bebloede teen. "Ik ben gevallen met m'n fiets" En je laat ook je geschaafde handpalm zien. Kleine bikkel!! Zo stoer als je bent laat je je verzorgen en huppel je daarna met een beetje pijn weer op je fietsje voort.

Vandaag stond ik bij de voordeur te kleppen met een buurvrouw, moet ook gebeuren, dat soort vaak nutteloze sociale contacten. Ik had je niet gehoord. Maar eenmaal binnen, hoorde ik je gillen in de schuur: "MAMAAAA!!!"

M'n kleintje, met een vuurrood koppie, kreeg d'r fietsje niet uit de schuur, omdat de fiets van d'r zus ervoor stond. Dit was voor haar genoeg reden om d'r longetjes uit d'r lijf te gillen en zwaar gefrustreerd te raken op mijn non-reactie.

And then there was fight...

Ik probeerde je te kalmeren, maar je reageerde woest op me. M'n uitleg wilde je niet aanhoren. M'n aanwijzing wilde je niet opvolgen.. je wilde weg. Ik besloot dat je eerst maar eens naar binnen moest komen om af te koelen. Even wat drinken, je gezichtje wassen en als het weer goed ging, mocht je naar buiten.

Maar jouw heerlijke koppigheid, je vurigheid laat dat natuurlijk niet toe. Woest, razend, furieus, pissig, nijdig schreeuw je uit :"Je bent een hele hele hele hele hele heeeeeeeeeeeeeeeeeule stomme mammie!"

En stilletjes dacht ik... ook dáár doe ik het voor liefje...