Vandaag kwam je terug van pap. Zoals je elke zondag wordt teruggebracht. Maar vandaag was anders. Je kon geen afscheid van hem nemen, dus keerde je je rug. Toen papa wegreed, fluisterde je met een hese stem en brok in je keel: "Ik mis pappie zo!" en je dook huilend in m'n armen.
Ik tilde je op en we ploften innig op de bank. Tot je weer wat kalmeerde.. "Mam, ik mis hem echt zo erg" Ik hield me sterk, maar kon wel janken... want ik voelde je! Ik veegde en kuste je traantjes weg, fluisterde dat ik je begreep en dat je verdrietig mocht zijn.. het is niet makkelijk. Sterker nog.. het is onbegrijpelijk, niet alleen voor jou als kind .. maar soms zelfs voor mij!
Later kwam je naar me toe "Mam, ik heb kusjes geblazen.. kusje aan Zinedine (overleden broertje).. kusje aan Nora (overleden konijntje).. kusje aan de papa van (2 zusjes bij I. in de klas) en een kusje aan de papa van (een ander meisje uit I.'s klas).. Ze zullen het vast fijn hebben allemaal daar in de hemel! Ik heb ook een kusje geblazen aan pappie omdat ik hem erg mis.. en toen heb ik ook maar kusjes geblazen aan opa en oma, papa's vrouw, jou en zusje U."
M'n meisje.. je had zelfs kusjes over.. en het deed me goed om te zien hoe je met het verdriet omgaat, omdat je best een stille bent .. Het is een eer om deze tranen te mogen wegkussen, omdat je ze niet vaak laat zien.
Wat goed en sterk dat je dit hier toch neerpent. Ken dat gevoel al te goed, maar dan andersom en van de andere kant is het toch fijn om te lezen hoe open jij hier mee omgaat.
BeantwoordenVerwijderenKan wel janken al lopen mijn tranen over mijn wangen van begrip... Kunnen we niet allemaal samen gaan wonen op een groot patio waar de kids toch naar mekaar toe, van ouder naar ouder kunnen rennen!? Pffffff...... wat is materiele afstand toch ka oe met thee.