Bewustblijvingsproces... en falen..

Mijn meisjes.. als ik naar ze kijk, wil ik ze liefhebben, begrijpen, kennen, koesteren. Soms spelen ze lief, samen of alleen. Soms hebben ze de slappe lach, soms skeeleren ze door het huis met een boterham. Ik wil ze gelukkig zien. En als ze verdriet heb, wil ik ze troosten.

Nu zou je denken.. da´s toch normaal. Ja! En nee.. dit heb ik niet gekend, gevoeld toen ik hun leeftijd had. Ik voelde angst, miskenning, en soms ontkenning.

Wat ik niet heb gekend, zoek ik ergens diep in mij. Om het ze toch te kunnen geven.
Die queeste zal een levenslange zijn. De worsteling van het verleden met het nu, een machtsstrijd van eigen pijn met geluk van nu, en vooral het energieslurpende bewustblijvingsproces.

En sommige dingen willen me ook gewoon niet lukken. Ik vind er geen alternatief voor, heb geen oplossing.

Deze ochtend heb ik samen met mijn oudste kleding uitgezocht voor het kerstfeestje van dansles. Ik had een legging, shirt en zilveren riem uit de kast gehaald, in de veronderstelling dat er ook gedanst zou worden. Zij wilde liever haar prinsessenjurk aan. Al vond ik die onhandig, heb ik het OK gevonden. Doordat ik wat eerder van werk kon vertrekken, kon ik het feestje nog meemaken.

Tot m'n verbazing liep m'n meisje in een totaal andere outfit rond als afgesproken. Een kort knalroze jurkje met spagettibandjes. Van glitterstof, het type jurkje dat je thuis aantrekt als je karaoke speelt of tijdens verkleden. Met een lichtroze maillot. Ik vond het niet om aan te zien, en behalve dat, te kort en te bloot, en behalve dat.. niet de afspraak.

Ik had haar al kort laten blijken dat dat niet de bedoeling was, maar we zouden er thuis verder over praten. Ze genoot duidelijk van haar overkomen.

Het gekke was.. Ik kon me haar gevoel goed voorstellen. In mijn tijd, waren rokjes met een riempje aan de zijkant die het rokje daar iets omhoog tilde, erg in. Dus nam ik een stuk touw, rolde mijn lange rok bij de buikband omhoog en knoopte het touwtje aan de zijkant vast, waardoor m'n dij werd ontbloot. Dat was sexy!
Uiteraard dit allemaal buiten het zicht van mijn moeder, die zou flippen.

Thuis probeerde ik uit te leggen dat het niet de bedoeling was zelf haar kleding uit te kiezen. Ik struikelde over m'n woorden, want m'n gedachten vroegen direct: "Waarom niet??" Waarop ik hardop antwoordde dat ik wilde dat ze er netjes bij zou lopen. En zich aan de afspraken hield. (Stemmetje: "Waarom?")

Ik dacht aan vroeger, aan mijn strijd, aan mijn moeder. Ik dacht aan alle keren dat ik gedwongen gekleed moest zoals zij wilde. Ik dacht aan alle momenten die ik vergeten was. De ruzies, het liep zo hoog op, dat ik er zelfs een keer voor ben weggelopen. Ik was inmiddels 15jr en pikte het niet langer meer voor schut te lopen. Terwijl mijn klasgenoten, voor die tijd, uiterst modieus erbij liepen, moest ik een zwarte spijkerbroek dragen met knalgele, groene, roze stickers erop.
Die dag was een helse dag.. ik weigerde naar school te gaan. Kreeg alle hoeken van de kamer te zien. Mijn vader werd zelfs erbij gebeld, dus kwam hij vanuit zijn werk opdraven.
Zo lief als hij was, dwong hij me die broek te dragen en te luisteren naar mijn moeder, en morgen mocht ik weer iets anders aan. Ik dacht nog.. er is geen morgen meer bij jullie!
Ik trok een broek aan, met daarbovenop de beruchte zwarte broek, en stopte een schaar in m'n zak. Buiten de tuindeur, ze dachten dat ik naar school was gegaan, trok ik die broek uit, knipte het in flarden, gooide het over de tuindeur de tuin in. En rende alsof mijn leven ervan af hing. Naar het dichtbijzijnde schuilplek.
Hier zou ik mijn leven leiden, vrij van nutteloze regels...

Ik klungelde en zocht naar woorden. En zei: "Je wordt steeds groter, en je lichaam groeit ook. Ik heb je altijd geleerd je netjes te kleden. Als je een kort rokje aan wilt, is dit goed, maar altijd met een legging. Niet zonder en ook niet met een maillot.
(Stemmetje: "Waarom?") Je moet je lichaam leren respecteren. Je lichaam is van jou en niet van andere mensen (Stemmetje: "Stupidass.. wat is dat nou weer voor uitleg, kom met iets beters")

Inmiddels liet m'n meisje heel duidelijk blijken dat ze van me baalde, en moe van me werd. Zou ik ook zijn geworden. Maar ik eiste haar aandacht. Ik wilde afspraken maken. Ik wilde ... ja ik wilde controle. Ik wilde dat ze aantrok wat ik haar oplegde. Hamerde door tot ze op gegeven moment geïrriteerd zei: "Mam, jouw smaak is niet mijn smaak, en mijn smaak is niet jouw smaak!!"

Hier had ze gelijk in (Stemmetje: "En nu?")... dus gaf ik m'n meisje gelijk:
"Lieverd, natuurlijk hebben we allebei een andere smaak. En ik zal je smaak altijd respecteren. En zal je helpen je smaak ontwikkelen. Maar zolang je nog onder mijn verantwoordelijkheid valt, beslissen we sámen wat je draagt. En dat is vooralsnog netjes! Begrijp je me?"
Mokkend: "Ja mam (en als een automatisme) sorry mam."

Ze mocht naar bed... zij teleurgesteld, waarschijnlijk meer door mijn onbevredigende antwoorden dan door de kleding die ze niet mag dragen.

En ik... ik moet verder zoeken.