m'n prinsesjes

Bewustblijvingsproces... en falen..

2011-12-20T16:02:00.000-08:00

Mijn meisjes.. als ik naar ze kijk, wil ik ze liefhebben, begrijpen, kennen, koesteren. Soms spelen ze lief, samen of alleen. Soms hebben ze de slappe lach, soms skeeleren ze door het huis met een boterham. Ik wil ze gelukkig zien. En als ze verdriet heb, wil ik ze troosten.

Nu zou je denken.. da´s toch normaal. Ja! En nee.. dit heb ik niet gekend, gevoeld toen ik hun leeftijd had. Ik voelde angst, miskenning, en soms ontkenning.

Wat ik niet heb gekend, zoek ik ergens diep in mij. Om het ze toch te kunnen geven.
Die queeste zal een levenslange zijn. De worsteling van het verleden met het nu, een machtsstrijd van eigen pijn met geluk van nu, en vooral het energieslurpende bewustblijvingsproces.

En sommige dingen willen me ook gewoon niet lukken. Ik vind er geen alternatief voor, heb geen oplossing.

Deze ochtend heb ik samen met mijn oudste kleding uitgezocht voor het kerstfeestje van dansles. Ik had een legging, shirt en zilveren riem uit de kast gehaald, in de veronderstelling dat er ook gedanst zou worden. Zij wilde liever haar prinsessenjurk aan. Al vond ik die onhandig, heb ik het OK gevonden. Doordat ik wat eerder van werk kon vertrekken, kon ik het feestje nog meemaken.

Tot m'n verbazing liep m'n meisje in een totaal andere outfit rond als afgesproken. Een kort knalroze jurkje met spagettibandjes. Van glitterstof, het type jurkje dat je thuis aantrekt als je karaoke speelt of tijdens verkleden. Met een lichtroze maillot. Ik vond het niet om aan te zien, en behalve dat, te kort en te bloot, en behalve dat.. niet de afspraak.

Ik had haar al kort laten blijken dat dat niet de bedoeling was, maar we zouden er thuis verder over praten. Ze genoot duidelijk van haar overkomen.

Het gekke was.. Ik kon me haar gevoel goed voorstellen. In mijn tijd, waren rokjes met een riempje aan de zijkant die het rokje daar iets omhoog tilde, erg in. Dus nam ik een stuk touw, rolde mijn lange rok bij de buikband omhoog en knoopte het touwtje aan de zijkant vast, waardoor m'n dij werd ontbloot. Dat was sexy!
Uiteraard dit allemaal buiten het zicht van mijn moeder, die zou flippen.

Thuis probeerde ik uit te leggen dat het niet de bedoeling was zelf haar kleding uit te kiezen. Ik struikelde over m'n woorden, want m'n gedachten vroegen direct: "Waarom niet??" Waarop ik hardop antwoordde dat ik wilde dat ze er netjes bij zou lopen. En zich aan de afspraken hield. (Stemmetje: "Waarom?")

Ik dacht aan vroeger, aan mijn strijd, aan mijn moeder. Ik dacht aan alle keren dat ik gedwongen gekleed moest zoals zij wilde. Ik dacht aan alle momenten die ik vergeten was. De ruzies, het liep zo hoog op, dat ik er zelfs een keer voor ben weggelopen. Ik was inmiddels 15jr en pikte het niet langer meer voor schut te lopen. Terwijl mijn klasgenoten, voor die tijd, uiterst modieus erbij liepen, moest ik een zwarte spijkerbroek dragen met knalgele, groene, roze stickers erop.
Die dag was een helse dag.. ik weigerde naar school te gaan. Kreeg alle hoeken van de kamer te zien. Mijn vader werd zelfs erbij gebeld, dus kwam hij vanuit zijn werk opdraven.
Zo lief als hij was, dwong hij me die broek te dragen en te luisteren naar mijn moeder, en morgen mocht ik weer iets anders aan. Ik dacht nog.. er is geen morgen meer bij jullie!
Ik trok een broek aan, met daarbovenop de beruchte zwarte broek, en stopte een schaar in m'n zak. Buiten de tuindeur, ze dachten dat ik naar school was gegaan, trok ik die broek uit, knipte het in flarden, gooide het over de tuindeur de tuin in. En rende alsof mijn leven ervan af hing. Naar het dichtbijzijnde schuilplek.
Hier zou ik mijn leven leiden, vrij van nutteloze regels...

Ik klungelde en zocht naar woorden. En zei: "Je wordt steeds groter, en je lichaam groeit ook. Ik heb je altijd geleerd je netjes te kleden. Als je een kort rokje aan wilt, is dit goed, maar altijd met een legging. Niet zonder en ook niet met een maillot.
(Stemmetje: "Waarom?") Je moet je lichaam leren respecteren. Je lichaam is van jou en niet van andere mensen (Stemmetje: "Stupidass.. wat is dat nou weer voor uitleg, kom met iets beters")

Inmiddels liet m'n meisje heel duidelijk blijken dat ze van me baalde, en moe van me werd. Zou ik ook zijn geworden. Maar ik eiste haar aandacht. Ik wilde afspraken maken. Ik wilde ... ja ik wilde controle. Ik wilde dat ze aantrok wat ik haar oplegde. Hamerde door tot ze op gegeven moment geïrriteerd zei: "Mam, jouw smaak is niet mijn smaak, en mijn smaak is niet jouw smaak!!"

Hier had ze gelijk in (Stemmetje: "En nu?")... dus gaf ik m'n meisje gelijk:
"Lieverd, natuurlijk hebben we allebei een andere smaak. En ik zal je smaak altijd respecteren. En zal je helpen je smaak ontwikkelen. Maar zolang je nog onder mijn verantwoordelijkheid valt, beslissen we sámen wat je draagt. En dat is vooralsnog netjes! Begrijp je me?"
Mokkend: "Ja mam (en als een automatisme) sorry mam."

Ze mocht naar bed... zij teleurgesteld, waarschijnlijk meer door mijn onbevredigende antwoorden dan door de kleding die ze niet mag dragen.

En ik... ik moet verder zoeken.

Paps en het gemis

2011-06-12T12:51:00.000-07:00

Vandaag kwam je terug van pap. Zoals je elke zondag wordt teruggebracht. Maar vandaag was anders.

Je kon geen afscheid van hem nemen, dus keerde je je rug. Toen papa wegreed, fluisterde je met een hese stem en brok in je keel: "Ik mis pappie zo!" en je dook huilend in m'n armen.

Ik tilde je op en we ploften innig op de bank. Tot je weer wat kalmeerde.. "Mam, ik mis hem echt zo erg" Ik hield me sterk, maar kon wel janken... want ik voelde je! Ik veegde en kuste je traantjes weg, fluisterde dat ik je begreep en dat je verdrietig mocht zijn.. het is niet makkelijk. Sterker nog.. het is onbegrijpelijk, niet alleen voor jou als kind .. maar soms zelfs voor mij!

Later kwam je naar me toe "Mam, ik heb kusjes geblazen.. kusje aan Zinedine (overleden broertje).. kusje aan Nora (overleden konijntje).. kusje aan de papa van (2 zusjes bij I. in de klas) en een kusje aan de papa van (een ander meisje uit I.'s klas).. Ze zullen het vast fijn hebben allemaal daar in de hemel! Ik heb ook een kusje geblazen aan pappie omdat ik hem erg mis.. en toen heb ik ook maar kusjes geblazen aan opa en oma, papa's vrouw, jou en zusje U."

M'n meisje.. je had zelfs kusjes over.. en het deed me goed om te zien hoe je met het verdriet omgaat, omdat je best een stille bent .. Het is een eer om deze tranen te mogen wegkussen, omdat je ze niet vaak laat zien.

"Ik wil trouwen met...

2011-05-16T14:50:00.000-07:00

Op de deur van ons toiletten boven en beneden, hangt een post-it met een klein gebedje die je kunt zeggen. Ter bescherming tegen de djinns en duivels. Het is één klein zinnetje.

In haar nieuwsgierigheid vroeg m'n oudste wat er stond, dus legde ik het uit. "Allah heeft meer wezens geschapen, naast ons. En die leven ook. Zij zien ons wel, maar wij hen niet. We vragen aan Allah of Hij ons wil beschermen tegen de Satan en al het slechte"

M'n jongste had het gehoord, en het heeft haar blijkbaar bezig gehouden. "Mam, wie is die Satan dan?"

"Dat is een vals en gemeen iemand die hele nare dingen in je oor kan fluisteren zonder dat je het door hebt"

"Wat zegt hij dan?"

"Tja eh dingen zoals... maak ruzie met je zus... geef je moeder een grote mond... pik een snoepje... En dat soort nare dingen"

M'n jongste komt niet meer bij ... tránen rolden over haar wangen van het lachen: "Ik wil met Satan trouwen, ik vind hem wel heel erg grappig"

Big girl

2011-04-29T05:24:00.000-07:00

Gister lag je nog in m'n armen. Poepte je de luiers vol, om vervolgens je papa of mama met een grijns aan te kijken als we je gingen verschonen.

Gister kroop je nog van de ene hoek van de kamer naar de andere, schudde je je dikke pamperbilletjes op de beat van de muziek.

Gister huilde je dikke traantjes toen je tandjes doorkwamen, en was je lach weergaloos als je ene tandje fier omhoog stak op je kale tandvlees.

Gister zette je voorzichtig je eerste stapjes, bang te vallen of pijn te hebben. Je bent altijd een voorzichtig meisje geweest, en nog steeds.

Pienter, koppig, trots, mooi, lachwekkend, serieus, nieuwsgierig, gevat, eigenwijs.. en vooral mooi, dat was je, dat ben je, en dat zul je blijven.

Woensdag mocht je je vriendinnetjes uitnodigen voor je feestje. Eén van je vriendinnetjes werd verdrietig omdat ze haar (op z'n 34ste, afgelopen zomer overleden) vader miste. Ik heb haar bij me genomen, en getroost. Je kwam erbij staan en we vertelden haar dat jij ook een broertje hebt die overleden is. Jij vindt dat nog steeds moeilijk, maar je loopt er niet voor weg. Heel wijs zei je vriendin: "Oh dan heeft papa iemand om voor te zorgen en om mee te spelen!"

Jullie liepen daarna weer vrolijk weg, want de dansjuf was gearriveerd.

Vandaag is je echte verjaardag, 29 april. Je bent bij papa en ik denk aan je....

And then there was fight..

2011-04-28T07:16:00.000-07:00

Je straalt als je glimlacht in de ochtendstralen bij mijn bed.

Mijn wekker die ik al voor de derde keer snooze had je allang gehoord. Je trekt dan stiekem je kleertjes aan, met daaroverheen je pyama. Dat is hoe je me verrast en verblijdt.. zelfstandig en lief.

Natuurlijk zie ik die dikke laag onder je pyama maar toch vraag ik je of je je snel gaat omkleden. "Taraaaaaaa" ruk je je pyamaatje omhoog om te laten zien dat mijn vraag overbodig is. Een dikke knuffel, zoen en hulde neem je stralend in ontvangst.

Als je terugkomt van school, eet je je broodje, pak je je fietsje en ga je erop uit. Ik laat je ook stukje bij beetje los, vertrouwen op je eigen kunnen. Dan kom je traanloos thuis met een paar scheuren in je kleine bebloede teen. "Ik ben gevallen met m'n fiets" En je laat ook je geschaafde handpalm zien. Kleine bikkel!! Zo stoer als je bent laat je je verzorgen en huppel je daarna met een beetje pijn weer op je fietsje voort.

Vandaag stond ik bij de voordeur te kleppen met een buurvrouw, moet ook gebeuren, dat soort vaak nutteloze sociale contacten. Ik had je niet gehoord. Maar eenmaal binnen, hoorde ik je gillen in de schuur: "MAMAAAA!!!"

M'n kleintje, met een vuurrood koppie, kreeg d'r fietsje niet uit de schuur, omdat de fiets van d'r zus ervoor stond. Dit was voor haar genoeg reden om d'r longetjes uit d'r lijf te gillen en zwaar gefrustreerd te raken op mijn non-reactie.

And then there was fight...

Ik probeerde je te kalmeren, maar je reageerde woest op me. M'n uitleg wilde je niet aanhoren. M'n aanwijzing wilde je niet opvolgen.. je wilde weg. Ik besloot dat je eerst maar eens naar binnen moest komen om af te koelen. Even wat drinken, je gezichtje wassen en als het weer goed ging, mocht je naar buiten.

Maar jouw heerlijke koppigheid, je vurigheid laat dat natuurlijk niet toe. Woest, razend, furieus, pissig, nijdig schreeuw je uit :"Je bent een hele hele hele hele hele heeeeeeeeeeeeeeeeeule stomme mammie!"

En stilletjes dacht ik... ook dáár doe ik het voor liefje...

Codekraakster

2011-02-06T05:18:00.001-08:00

Zodra ze thuiskwamen, pakte de oudste het zaptoestel, en klikte van het ene kanaal op het andere. Ze had zich in de loop van een korte periode deze gewoonte eigen gemaakt, en ik ging er mee akkoord omdat het toch kinderprogramma's waren... Hoewel, op die ene keer na, toen stond de tv een fractie van een moment op een vunzige volwassenmensenkanaal.

"Mama, wat doet die mevrouw?" Ik schrok me wild, sloeg ongecontroleerd op de bediening de tv uit... ok even diep adem halen. Wat is er gebeurd? Ze zapten, maar konden in principe helemaal niet op die kanaal komen, want het had een beveligingscode. Al moet ik toegeven dat de beveiligingscode die er toen op zat zelfs door een kind gekraakt zou kunnen worden, 1234, en dat is dus ook gebeurd. "Mam, ik was gewoon aan het zappen, toen wilde hij niet meer verder, dus heb ik Ledeland 1 geprobeerd, toen Ledeland 2, toen 3 en 4..."

Tja... kinderlogica

Ik nam ze bij me, en vroeg ze wat ze gezien hadden, hopende dat ze niet door mijn reactie geschrokken waren. Er kwam weinig uit dan "Die mevrouw deed raar, ik weet niet wat ze deed?"

Opgelucht haalde ik adem, gaf ze een knuffel en vroeg later mijn toenmalige man de code te veranderen die ik zelf niet meer weet...

Waardeer wat je krijgt, maar vooral wat je geeft!

2010-12-14T14:00:00.000-08:00

Elke jaar is het weer een ramp. De kerstperiode..

Sinds mensenheugenis kan ik weinig met deze periode.. Ik zag mn klasgenootjes een kerstboom in huis halen, gezellige lampjes, fijne gemoedelijke sfeer. Thuis was het anders. Want wij deden niet aan kerst, omdat het geen islamitisch feest is.

M'n meiden groeien steeds groter, worden wijzer, en krijgen (gewiekste) vragen. "Waarom vieren wij geen kerst?"

Tja.. hoe ga je hiermee om. Enerzijds wil je je kind alles meegeven, anderzijds moet het ook weten wat wel en wat niet kan. Dus had ik er iets op bedacht.

"Wij vieren geen kerst, maar we vieren wel Suikerfeest en Offerfeest. Maar andere kindertjes vieren wel kerst. Ik heb een idee.. als we nu alle speelgoed eens gaan opruimen, en waar we niet meer mee spelen aan kindjes geven die geen geld hebben, maar wel kerst vieren. Dan hebben die kindjes ook iets om te spelen."

WEERSTAND

"We doen géén speelgoed weg die jullie wél belangrijk vinden!"

OPNIEUW WEERSTAND

"We gaan het toch doen meiden, zo leren jullie dat het best een goed gevoel kan geven als je iets uit liefde weggeeft."

ONBEGRIP

"Mag deze weg? Nee? (ik bedenk me het te bewaren voor een tweede ronde, als ze wat meewerkend zijn) En deze?"

Langzaam leken ze het te begrijpen, en ruimden braaf mee op. Het beste vriendinnetje van mn oudste was er ook bij, ze hielp mee, en riep: "Ik krijg hier zo'n goed gevoel van!"

En ik kon het niet laten even te glimlachen. Voelde me echt een monstermoeder die onder het mom van goede daad alle speeltjes bij haar kinderen wegpleurde.

De volgende dag had ik mede door hun samenwerken twee vuilniszakken vol goede speelgoed. En riep ze bij me... "Nu komt het belangrijkste, dus goed luisteren. Je moet waarderen wat je krijgt, maar je moet ook waarderen wat je weggeeft. En als je zo flink bent iets weg te geven, krijg je er vanzelf iets voor terug. En nu schoenen en jas aan, laten we de zakken wegbrengen."

Meiden ingepakt, ik met 2 zakken, richting de buurtcentrum in de wijk naast de onze. De oudste met allerlei wijze vragen waar ik op probeerde te antwoorden ("Waarom hebben die kinderen geen geld? Hoe komt het dat hun ouders niet werken? Wat geeft Allah dan terug.. enz enz) . De jongste mokkend, bijna huilend omdat ze alles weg zou geven.

Eenmaal bij de buurtcentrum gaven we de zakken af. De medewerkster keek blij, en keek trots naar de meiden. Legde ze nogmaals uit dat er kinderen waren die geen speelgoed hadden, en dat ze wel heel blij zouden zijn hiermee. Bij het vertrekken, bleef mn jongste staan: "We kregen toch iets terug??"

Richting huis, klonk ik bemoedigend, trots op hun prestatie. Ze bloeiden op, en waren de rest van de dag meegaand en vrolijk.

"Meiden?... omdat jullie dit zo goed hebben gedaan, mogen jullie van mij een leuk speelgoedje uitzoeken bij Bart Smit. En onthoud goed: Als je iets weggeeft.. krijg je er iets voor terug!! Als het niet meteen is, dan komt het een ander keer.. "

Ziekjes

2010-11-21T16:43:00.000-08:00

Als moeder twijfel ik aan zoveel dingen als het gaat om opvoeding.

"Doe ik hier wel goed aan? Zouden ze mijn rotbui aanvoelen? Heb ik het wel goed uitgelegd? Wat doe ik in hemelsnaams verkeerd? Waarom doe je niet gewoon wat ik zeg? Hoe pak ik dit het beste aan? Wat zou ze hebben? Geef ik wel genoeg liefde en affectie? Hoe leer ik ze omgaan met islam, vriendschappen, jongens, geld, hun emoties enz enz"

Sinds ik thuis zit, word ik dagelijks geconfronteerd met mijn vele onvaardigheden als moeder. Dat voelt zo! Onvaardig omdat ik veel dingen van huisuit niet heb meegekregen. En er op eigen houtje, door voorbeelden uit mijn omgeving en door mijn intuïtie achter heb moeten komen.

Mijn oudste is al een paar dagen ziek. Ze heeft erg buikpijn, en gister meerdere malen overgegeven. Ik was een weekend weg, maar ben teruggekeerd.

Omdat mijn meis pas 6jaar is, is het voor haar lastig uit te leggen waar ze pijn heeft en hoe het komt. Mijn intuïtie zegt dat ze een buikgriepje heeft. Ik heb dokter Google ingeschakeld en het zijn wel dezelfde symptomen.

Maar ik weet als geen ander wat buikpijn nog meer inhoudt. Het kan namelijk ook komen door psychische factoren. Ze beseft dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn. Ze weet dat papa ergens anders gaat wonen en hoe de verdeling zal zijn. Maar ze weet ook dat we nog steeds de beste maatjes zijn.

Ik lees vaker dat hoe jonger de kinderen zijn bij een scheiding, hoe minder ze er last van zullen hebben, afhankelijk natuurlijk van hoe de ouders uit elkaar gaan.

Nu heeft ze zondag de hele dag gelegen. Met een beetje volhouden kreeg ik er een paar happen en slokjes in. Ik heb haar onder de douche gezet met de doucheknop tegen haar buikje (dit werkte bij mij heel goed) en ze mocht zich opwarmen.

Tegen de avond vroeg ze me wanneer papa thuis kwam. Hij was even naar zijn afspraak en zou zo thuiskomen. Ik kan het niet laten dan er steeds maar aan te denken... We doen er voor de meiden geen goed aan te zijn gescheiden.. hoe ga ik in godsnaam deze klus klaren. Hoe vangen we onze meiden op en helpen we ze hiermee om te gaan? Zou haar buikpijn dan daarvan komen?

Ouderschap is soms best beangstigend.. ik wil het zo goed mogelijk doen, maar weet dat ik feilbaar ben. Twijfels twijfels..

En toch komt ze op mijn schoot, fluistert ze zachtjes en krachteloos, met haar gezicht in mn boezem gedrukt: "mama, ik vind je lief"

Ja toch?

2010-11-10T09:54:00.000-08:00

I., de oudste, heeft vandaag bij haar beste vriendinnetje gespeeld. Het vriendinnetje die haar duimafhankelijk heeft gemaakt. We hebben thuis, samen, nagedacht over hoe ze van het duimen af kon. Ik kreeg geweldige tips, en van iemand zelf een methode.

Vandaag zaten we met z'n vieren aan tafel. I. vertelde over haar avonturen bij haar vriendinnetje en U. vertelde over haar skeelerblijdschap. Dat kind skeelert alsof ze ermee geboren is.

Opeens merkte I. heel droog: "Papa en mama, eigenlijk is roken net als duimen! Ja toch?" Ik keek haar vader aan en we moesten al een beetje glimlachen, want als.... nouja, ze sprak verder: "Nou, roken is eigenlijk ook vies, maar mensen gaan na de eerste keer toch door en kunnen dan niet zonder. Dat is ook met duimen zo. Toen ik begon, vond ik het ook vies, maar nu kan ik niet meer zonder."

We moesten er allebei erg om lachen.. heerlijk die kinderlogica!! Totdat U. ineens opmerkte: "Maar dat kan helemaal niet joh.. je gooit je duim toch niet op straat!"

Eerste picca's van m'n jongste meid

2010-08-06T10:02:00.001-07:00

Al dagen vraagt, roept, zeurt, smeekt, gilt, hangt, tiert ze erom! De Grote Fotocamera van Mama!

Zo graag wil ze er foto's mee maken, met de Canon eos 1000D. Eindelijk mocht het dan vandaag. Wel onder begeleiding. Dat toestel heeft me een rib uit m'n lijf gekost. En zo onvoorzichtig als ze is.. tja ach, check zelf maar!

Natuurlijk

Het bedje van d'r zus

Zus op de foto

Elk begin is een begin

Ondergoedbakje

High Five

Gebroken teentje

Plafond

Hier hield ze de camera omgekeerd

Elk begin is een begin

Uit het raampje

Zwart hoort bij zwart, wit hoort bij wit!

2010-07-27T17:59:00.000-07:00

Ik besloot nadat m'n contract niet werd verlengd, snel weer een baan te vinden en heb de meiden nooit uitgeschreven. Toen ik er een kleine maand geleden achterkwam dat het niet wilde opschieten, heb ik ze maar uitgeschreven. Er zat alleen wel een opzegtermijntje van 2 maanden op. Als ik iets regel, wil ik graag dat het meteen gebeurt. Ik heb helemaal niets met opzegtermijnen. M'n ADD maakt dat ik moeilijk kan inschatten wanneer ik iets moet opzeggen of afmelden. Nu zit ik eraan vast.

Niet helemaal onfijn moet ik bekennen. Ik heb 2 dagen in de week heerlijk mn handen vrij. En daar ik met twitter ben geminderd, heb ik mijn handen vrij voor andere dingen.

Vandaag was een heerlijk dagje.. ik kon m'n slaapschuld voor een deel aflossen en m'n vermoeidheid daarmee wat minder maken.

Toen de meiden thuiskwamen, had ik al gekookt. Hartjespasta! M'n oudste vroeg of ik dat wilde klaarmaken. Het eerste halfuur begreep ik niet wat ze bedoelde. Groen, geel en rode hartjes. Ik heb m'n hersens erover gebroken en zocht ik alle snoephoeken in huis, maar 1.. ik koop haast nooit snoep en 2.. ik heb geen hartjessnoep. Dus gaf het op en zei dat ze ze me maar moest laten zien als we thuis waren. Ineens zegt ze heel wijs: "Je zou eerst die hartjes maken, maar hebt toch maar rijst gemaakt." Alle belletjes gingen branden bij me.

Nu zaten ze eindelijk de hartjespasta te eten. Zegt m'n jongste ineens: "Mam, zwart hoort bij zwart en wit hoort bij wit!!

Heeft m'n juf gezegd!" Ik kreeg de rillingen over m'n rug bij het besef dat hoe onschuldig het misschien ook bedoeld is, onbewust hier al de segregatie begint.

Ik besloot, na m'n kleintje bevraagd en aangehoord te hebben, m'n hele kleurenpalet denkbeeldig geëxposeerd: "Maar wist je dat als je kleuren mengt, je nog mooiere kleuren krijgt? Als je wit met rood mengt, krijg je roze! En als je rood met blauw mengt, krijg je paars!"

Ik begon met hun lievelingskleuren. En mengde vervolgens rustig door, tot ze zelf met mooie kleurvragen kwamen. "Mam, wat wordt geel en rood dan?" "Oranje!"

Het was een directe en tegelijkertijd indirecte.. een kinderlijke les ter voorkoming van segregatie in de brein! Voor de lessen moeten ze weten welke kleuren en vormen bij elkaar horen, maar in m'n hart hoop ik op een kinderlijk kleurenpalet in hun koppies en mengen ze volop allerlei kleurtjes samen!

Waterpret

2010-07-03T00:14:00.001-07:00

Uitspraken

2010-06-30T05:58:00.000-07:00

Vandaag hebben de meiden hun dagje wel.. de guitige uitspraken stromen er als water eruit.

ik: "U., hou je bordje onder je mond.. want die mieren komen op de kruimels af!"

U.: "Maar mam, da's toch helemaal niet erg, dan maken de mieren het huis schoon!"

ik: "Hoe gaat het met duimen I.?"

I.: "Juf heeft gezegd dat ik het niet meer in de klas moet doen! Maar mam ik wil het niet meer, echt niet, maar *verdrietig toontje opzet* hoe moet ik dat nou doen? M'n duim gaat vanzélf naar m'n mond!"

ik: "Wil je het anders weer met een pleistertje proberen?"

I.: *pakt mn arm stevig beet, slingert haar arm er dusdanig strak omheen dat haar duim niet meer vanzelf in d'r mond verdwijnt*

Zo nu en dan werk ik dit bij... (ik vergeet teveel van hun leuke dingetjes)

Jurkjes en rokjes deel 2

2010-06-23T15:39:00.000-07:00

Vanaf dat I. (6jr) naar school gaat, is ze bewust met kleding bezig. En met haar haar en tegenwoordig steeds meer met haar uiterlijk: "Zit m'n haarband goed? Mag ik een beetje lipgloss? Ik wil een paars elastiekje, past beter bij m'n rokje!" Ze zal het niet van een vreemde hebben!

Vorig jaar heb ik al geschreven over het verlangen van mn meid. Ze wil dus graag geen legging meer dragen onder haar jurkje of rokje. Ik heb hier erg veel moeite mee. Maar realiseer me dat het meer met mj te maken heeft dan met m'n dochter. Enerzijds wil ik haar beschermen, en bepaalde waarden en normen bijleren, en aan de andere kant moet ik sommige (onbelangrijk) dingen loslaten. Of toelaten en erover in gesprek blijven. Met heel veel zaken lukt dat goed, maar bij de jurkjes en rokjes blokkeer ik.

Nu kreeg m'n meid laatst een K3-jurkje van d'r vader. Meisje dolblij. Zo blij dat ze er bijna in wilde slapen. De volgende dag mocht ze ermee naar school, máár... mits ze haar witte legging aan zou trekken. Opnieuw uitgelegd waarom ik dat wil... en ik moet eerlijk zeggen.. hoe meer ik m'n eigen uitleg hoor hoe meer ik haar wanhoop begrijp.

Tot die ene dag.. na veel nadenken, véél nadenken - ik kreeg opnieuw de vraag of ze alsjeblieft geen legging hoefde te dragen, haar 2 vriendinnetjes met dezelfde jurkjes droegen ook geen legging. Ik vertelde haar: "Mam zal er over nadenken" En ongeduldig als ze is, vroeg ze meteen: "En mam, wat is je gedachte??" - mocht ze van mij zonder legging naar school.

In tijden heb ik m'n kind niet zó blij gezien. Het deed veel met haar.. ze beklom me en liet geen plek op mn gezicht ongezoend... maar het deed ook veel met mij. Ik onthield haar iets, wat ze zo graag wil. Ik wil niet dat ze met een soort trauma-achtig iets opgevoed zou worden: Ik mocht van mam nooit zonder legging naar school. Het is een vertrouwenkwestie. Niet dat ik haar niet vertrouw. Nee, ik vertrouw 'de mens' minder.

Op school heb ik de juf uitgelegd dat het een onderwerp van gesprek was thuis. Ze liet duidelijk merken dat ze hiervan op de hoogte was, met een knipoog. En ze kon me geruststellen dat ze de meisjes altijd wel even aanspreekt, als ze niet helemaal netjes zitten. Hier was ik wel blij mee...

En nu loslaten mamAmoorah...

duimmeisje

2009-12-07T13:35:00.000-08:00

Vanaf de eerste schooldag heeft mn prinsesje een leuk vriendinnetje. Het meisje Loïs is net als m'n dochter ook mixed. Een Surinaamse vader en een Nederlandse moeder. Hoe dan ook, het klikt. Zelfs nu ze beide in groep 2 zitten, willen de meiden naast elkaar zitten in de klas, kiezen ze dezelfde weektaak uit, en klieren ze samen op de gang. Ook het bijna elke woensdagmiddag samenspelen maakt ze onafscheidelijk.

Ik vind zo'n hechte vriendschap vanaf van jongs af heel mooi en moedig het ook aan. *Psychologisch teruggeredeneerd: Ik mocht vroeger nooit vrienden, daarom heb ik een heel periode in m'n leven geworsteld hoe ik m'n vriendschappen invulling moest geven. En nog steeds blijkt dit lastig. Sommige vrienden begrijpen niet waarom ik ineens afstand neem, en dan weer heel dichtbij kan komen. Voor mij is het ook lastig uit te leggen, maar zo werkt het nu eenmaal. Maar dit terzijde.* Ik gun mijn dochter beter! Laat haar leren met mensen om te gaan, te struikelen en te worstelen.

Nu weet ik dat een vriendschap maakt dat in zekere zin op elkaar gaat. Ik had alleen nooit gedacht aan het feit dat m'n dochter ook het duimen van Loïs zou overnemen. Nooit eerder heeft ze geduimd, en ineens begon ze. Een tijdlang heb ik er niets van gezegd, het zal vast een tijdelijk ding zijn. Maar nee, m'n meisje raakte verslaafd!

Ik weet dat duimen een soort veiligheid en troost kan bieden. Maar ik voel er een weerstand tegen. Haar mooie tandjes kunnen scheef gaan staan, haar duimpje kan een lelijke eeltplek krijgen, haar wang kan ontstoken raken. Als moeder kon ik deze paranoia gedachten niet tegenhouden. Ik ben in gesprek gegaan met m'n dochter. Ik wilde weten waarom ze eigenlijk duimde, en zoals verwacht had ze geen goede argumenten om te duimen, ze deed het omdat ze het gewoon lekker vond. Maar bovenal, omdat Loïs het ook deed... damn!!

Ik bedacht allerlei manieren om haar ervan te helpen. Een gesprek, een beangtigend gesprek, enge foto's van dikke ontstoken wangen, nog engere foto's van buitenboordmotoren in kleine bekkies. Ik heb zelfs even eraan gedacht om een duimslot te kopen. Maar dat ging me net iets te ver. Wat een geweldadig ding, zeg!

Uiteindelijk bedacht ik dat een speen misschien een optie zou zijn. Maar in de winkel kreeg ik het advies van de vrouw dat het een zelfde effect zou hebben, dus ook niet goed voor het mondje. Bovendien hadden ze haar maat niet, suf dat ik daar niet bij stil had gestaan.

De wanhoop nabij ben ik maar overgegaan op Byte-X. Dat gore anti-duimzuig & -nagelbijtspul.

Dit heb ik 2 nachten gebruikt, maar m'n dochter had zo'n enorme weerstand, dat het als kindermishandeling begon te voelen. Ik wist niet meer wat ik moest doen en heb het maar zo gelaten. Tot ze vorige week naar me toe kwam: "Mama, ik heb zo'n pijn aan m'n wang!"

Ik was voor het eerst blij dat ze door de pijn geen hap door haar keel kon krijgen. Dit was dé kans om opnieuw over het stoppen van duimzuigen te beginnen. Die greep ik met beide handen aan. Toen ik haar 's avonds naar bed bracht, vroeg ik haar: "Lieverd, wat denk je dat zou helpen om niet meer te duimen?" Bereidwillig als ze was om mee te werken, opperde ze sokjes om haar handjes te doen. Blij als een klein kind, rende ik naar haar sokkenbak, waar een setje nieuwe sokjes pakte. Zo trots en opgewonden als ik was op haar intelligentie, zo rustig probeerde ik deze ritueel te voltrekken. Heel langzaam deed ik de sokjes om haar handjes. Na mijn zoen is ze met beide handjes onder haar hoofd in slaap gevallen.

De volgende ochtend riep ze me bij bedje.. of ik nu ook de sokjes er weer af wilde halen. Deze ritueel houdt nu zeker ruim een week stand, en hopelijk langer tot ze het niet meer nodig heeft.

Boefjes

2009-11-27T14:44:00.000-08:00

Zo naïef en goedgelovig als ik ben, ga ik uit van de goede bedoelingen van de mens maar vooral van m'n dochters. Als ze moeten huilen, willen ze echt getroost worden door mij, omdat ik hun moeder ben. Ze zeuren oprecht bij mij, soms tot m'n hersens willen ontploffen, omdat ze er vertrouwen in hebben dat ik toch wel van ze hou. Ze kunnen op me schelden (stomme mama) als ik ze op de gang zet, omdat ze weten dat ze straks na hun excuses aangeboden te hebben, weer in m'n armen mogen komen.

Ze kunnen hangen en tegenwerken op momenten dat ik erg veel haast heb, maar ze weten wanneer ze moeten stoppen, anders gaan ze met hun pyjama op pantoffels naar school.

Dat laatste is overigens een keer bijna gebeurd. Na twee keer gewaarschuwd te hebben dat ze zich nu echt moest aankleden, anders zou ze laat komen op school, bleef ze nóg bezig met haar tekening. Toen het 8.15u was, heb ik heel kalm verteld dat ze nu haar kans had verspild. Ze moest maar meelopen, haar jas aandoen, haar schoenen aan... want zo ben ik! Dat gunde ik haar wel. En meekomen naar school. Dan maar met pyjama!

Verbaasd liep ze mee, waarschijnlijk met het idee dat mama dit toch niet écht kon menen. Tot ze zich halverwege op straat realiseerde dat het menens was. Ze smeekte me om alsjeblieft naar huis te mogen om zich aan te kleden. En omdat ik van m'n kind hou, heb ik dat toegestaan.

Mijn dochter heeft zich nog nooit zó snel aangekleed als ze die ochtend had gedaan. We waren zelfs eerder op school dan de normale dagen dat ze wel goed meewerkte. Natuurlijk heeft dit alles met mijn planningsprobleem te maken, maar dat te zijde :-)

Nu zeggen ze me ook heel vaak lieve dingen hoor! Eigenlijk nog wel vaker dan ze vervelend zijn. Ze vertellen me ook vaak vol trots hoe mooi of hoe lief ze me vinden. Dan liggen m'n meiden en ik zwaar verliefd op de bank tegen elkaar aan te hangen. Tot 1 van de meiden het nodig vindt m'n genotsmoment te breken voor een stom ontkleed pop met 1 arm en met viltstift op d'r gezicht. Arrgh

De liefde die ik krijg is zo verrijkend, het kan m'n hele humeur bepalen. Het vervult m'n leven! Ze zijn de zonnetjes die mn donkere daagjes verlichten. Ok en nu genoeg drama...

Want wat gebeurde er laatst? Ze mogen van mij, als ik vrij ben, in de ochtend vroeg Sesamstraat kijken. Ik blijf dan in m'n bed liggen tot het is afgelopen. En ga dan pas naar beneden om ontbijt voor ze klaar te maken.

Die ene keer kwamen ze allebei 1 voor 1 naar m'n bed toe: "Mama, ik vind je lieeffffffffff" En dan vooral het woord lief uitgesmeerd over iets langer dan 10 seconden. En ter bevestiging dat het menens was: "Echt heeeuuuuuuuuuuul lieeeeeeeeeeeeeeeeffffff" ... Och zo vertederend en liefdevol dekten ze me een deken van liefde toe. Als ze na een tijdje stilte opnieuw naar boven kwamen, om me opnieuw te bedekken met kusjes, wist ik dat er iets mis was!

M'n aangeboren reukvermogen die vooral heel sterk ontwikkeld was op chocola, sloeg direct alarm. Zo snel als ik kon rukte ik mezelf onder de dekens vandaan en rende ik naar beneden. Daar lag de hele vloer bezaaid met chocovlokken. Behalve de chocovlokken waren hun pyjama's bruin besmeerd met chocoladepasta, net als hun hele gezicht met vooral een grote concentratie chocopasta rondom hun mondjes. Toen ik met grote ogen van verbazing in hun oogjes keek, wisten m'n meisjes wat bangig "Mama, we wilden onze eigen broodjes smeren, zodat jij kon uitrusten!" eruit te stamelen...

Voor deze heerlijke liefdevolle manipulatie mogen ze me altijd uit bed krijgen, de schatjes.

Ze hebben daarna helemaal zelfs alles schoongemaakt... inclusief hun pyjama's op de hand!!!

Smeerkaashuidskleur

2009-10-25T02:31:00.000-07:00

Het begon die ochtend met het vaste ritueel.. 6.30u wakker, douchen en aankleden en de meiden wekken. Terwijl de meiden zichzelf, afhankelijk van hun afhankelijkheidsgraad die ochtend, zich kleedden, kon ik een boterham smeren.

Het kostte toch wel wat moeite om ze naar beneden én aan tafel te krijgen. Maar eindelijk aan tafel zei m´n grote meid het... hét zinnetje waar ik enerzijds altijd voor vreesde en anderzijds nooit bij stil had gestaan dat het ooit een rol zou gaan spelen in ons kleurrijk leventje en opvoeding. "Mama, als ik kaas of smeerkaas eet, wordt m'n huid dan lichter?"

M'n meiden zijn een prachtige uitkomst van een productieve inzet van mij met m'n Marokkaanse achtergrond met die van hun vader met z'n Surinaamse achtergrond. M'n oudste is donkerder dan m'n jongste die qua huidskleur meer mijn kant op komt. Maar ze zitten allebei qua huidskleur tussen ons in. Ik vind het een geweldige mooie resultaat. Ben hartstikke trots op ze, en verwonder me dagelijks over hun schoonheid, hun wijsheid en kunnen.

Daarom deed het me wat toen m'n oudste me zei liever wat lichter te willen zijn. Blond haar te willen hebben. "Mam, ik vind donker niet mooi, ik wil net zo licht zijn als jij!" Ik legde haar uit hoe ik vroeger ontzettend m'n best deed elke seconde zon die er was te pakken om een beetje te kleuren. En dat heel veel mensen dat doen. Ik liet haar zien wat een zonnebank was, en ze kon zien dat blanke blonde naakte dames onder die zonnebank lagen om bruiner te worden.

Ik ooit eens een keer een onderzoek gezien bij Oprah, dat heeft me toen wel aan het denken gezet. Zou het in Nederland ook spelen dat donkere kindjes zichzelf niet mooi zouden vinden? Waar komt zoiets dan vandaan?

Mijn meiden brengen veel tijd door bij m'n schoonouders die veel bezoek over de vloer krijgen. En 70% van het bezoek bij m'n schoonouders is ontzettend kleurrijk. Van Javaans, tot Chinees, tot zwaardonkere boslandcreolen... Ook groeien m'n meiden op met een diversiteit aan culturen en eetgewoontes en gerechten. Ik zie dat als een rijkdom!

Hopelijk kan ik dát toch enigzins overbrengen aan m'n kinderen. Als ze de waarde zien van alle rijkdom om hen heen en alle prachtige kleuren, ben ik een trotse moeder die hun wereld mooi buiten de lijntjes heeft weten te kleuren!

Jurkjes en rokjes deel 1

2009-08-28T02:23:00.000-07:00

Vanaf dat m´n oudste een beetje wereldbewust werd, wilde ze jurkjes en rokjes dragen. "Hier meisje, je mag dit morgen gaan dragen". Een mooie stoere spijkerbroek met een leuk hip truitje.
"Nee mama, ik wil jullek!" Uiteindelijk heeft dat geleid tot een kast vol jurkjes. Niet omdat zij dat zo graag wilde, maar omdat ik het ook wel leuk en schattig vond.

Sinds m'n meisje naar het basisonderwijs gaat, ben ik wat 'voorzichtiger' geworden. Ik kocht leggings, die ze van mij eronder moest dragen. Dit heeft meerdere malen geleid tot hele leuke en mooie discussies. Momenten waarvan ik dacht m'n dochter te hebben bijgebracht dat ik het ontzettend cool vind dat ze hangt aan de rekken en klimt als een aapje maar dat IK het niet netjes vind als mensen daarbij haar onderbroek konden zien. Ze mocht van mij, zodra ze thuis kwam, haar legging uittrekken. Dit mocht ze ook doen als we naar de opa's, oma's en tantes gingen. Ze nam het aan, maar 2 min later begon ze weer: "Maar mama, Loïs heeft ook geen legging aan". Loïs is haar beste vriendinnetje en het is heel begrijpelijk dat de 2 dames elkaar immiteren. Ik leg uit dat Loïs dat wel mag van haar mama, maar zij niet om dezelfde reden als ik eerder heb uitgelegd.

Sindsdien is m'n meisje geobsedeerd door onderbroekjes. Als we de tv bij toeval op MTV of TMF hebben staan, merkt ze meerdere malen op dat die dansende vrouwen geen leggings aanhebben. Hoe leg je zoiets aan een kind uit?
Laatst fietste er een dame door de straat, m'n meisje was met haar zusje aan het stoepkrijten. Toevallig vloog op het moment dat de vrouw langs de meiden fietste, haar rokje omhoog en je raadt het al. Weer discussie over waarom wel of geen legging.

Op een dag had ze alle leggings verstopt... "Mama" riep ze, "Ik heb geen leggings meer" Ik liep naar boven om te helpen met zoeken. Op haar kamertje aangekomen, zat ze op haar bed, met haar hand naast zich op een gebold dekentje. Ze zette haar meest onschuldige blik op en schudde haar hoofd: "Echt mam, allemaal in de was."
Ik vond dat heel vervelend voor haar, dit betekende dat ze dan toch maar een broek moest dragen. Ik liep naar de kast, haalde een broek tevoorschijn en zag de paniek in haar oogjes.
"Ehm mam? Mag ik niet m'n rokje aan zónder legging?" "Nee schatje, mama heeft je al vaker uitgelegd waarom, toch?" Ze bevestigde knikkend. "Dus hoe lossen we dit nu op? Heb je niet héél toevallig een legging ergens gelegd en ben je het gewoon vergeten?"
"Ohjaa" zei ze, en sloeg zich bij wijze van dom op haar voorhoofd, "Hier had ik nog wel een paar", en trok haar dekentje omhoog waar ze haar leggings verstopt had.

Elke ouder krijgt ermee te maken

2009-08-24T21:03:00.000-07:00

"Mama, weet je?" vroeg m'n jongste me op een dag.
Ik stond te koken en antwoordde tussen de bedrijven door: "Wat is er moppie?"
"Ik heb een gaatje in m'n streepje, leuk he?"
"Oh hoe weet je dat dan?"
"Net op de WC gezien." vertelt ze dan trots.
"Hmm dan ben je wel nieuwsgierig"
"Ja mama, weet je hoe ik het heb gezien?" Ik schud m'n hoofd terwijl ik m'n meisje aankijk.
"Ik heb m'n streepje gescheurd, en toen heb ik het gezien."

Ik moest erg m'n lach inhouden, omdat het toch een serieus onderwerp is. Er ging op dat moment van alles op me heen. "Wat heeft Channah Zwiep ook alweer gezegd over de moderne moeder? Hoe moet je ook alweer in dit soort situaties reageren? Wat kan ik haar al wel uitleggen en wat niet?" Je begrijpt dat ik even een moeilijk moment had. Niet omdat ik niet open zou staan voor seksualiteit bij m'n kinderen, maar meer hoe IK ermee om zou gaan.

Van huisuit heb ik meegekregen dat alles wat met het onderwerp seksualiteit te maken had taboe is. Ik kon m'n vragen nergens kwijt en heb alles op eigen houtje moeten ontdekken, wat soms tot moeilijke en kwetsbare situaties heeft geleid. Met die ervaringen, gun en wil ik openheid voor m'n meiden.

Toen m'n oudste een keer begon over haar streepje heb ik overwogen om "het streepje" met naam en toenaam te analyseren... Maar ik wilde natuurlijk eerst ergens lezen of dit wel kán! Uiteindelijk vond ik een ontzettend lief en grappig stukje op oudersonline.nl, maar omdat ik me zo kon inleven in die moeders gevoel, heb ik het maar niet gedaan. Ik zag mezelf al staan met m'n kind die aan iedereen die het wil weten benoemt dat ze een clitoris heeft.

Als ik een jaar geleden niet naar het symposium "De seksuele opvoeding" was geweest, was ik zeer waarschijnlijk een moeder zijn geweest, die bij elke seksueel getinte handeling of vraag, straffend of ontwijkend had gereageerd. Niet wetende hoe ik anders kon reageren.

Maar nu nóg... na 2 symposia over dat onderwerp.. voel ik nog steeds een drempeltje, voel ik nog steeds een weerstandje, en voel ik me nog steeds geconfronteerd en soms een beetje hulpeloos.. als 1 van mn meiden me een vraag stelt of een handeling verricht.

Ondertussen zit de jongste op de bank haar verhaal in geuren en kleuren, met beeld en onderbouwing aan de oudste te vertellen, die erg geinteresseerd toekijkt en af en toe een blik naar mama werpt hoe ze hierop zal reageren. Na een paar minuten is er voldoende duidelijkheid bij de 2 en spelen ze weer rustig verder met hun poppen.

kinderlogica

2009-08-17T12:49:00.000-07:00

Al een tijdje was ik op zoek naar m´n jeugdfoto's... Toen ik laatst een paar gevonden had was ik dan ook erg blij. Ik liet m´n oudste die nu 5jr is, mijn foto zien van toen ik 5jr was.

Echt zo´n oldskool foto van een meisje met een eigen leven leidende pony, een scheef verkleurd tandje van een val, bolle hamsterwangetjes met een gaatje erin, een coltrui in een niet bestaande kleur. Maar wat niet zichtbaar is, is misschien nog het ergste, een donkere spijkerbroekje met op de ene knie een appeltje genaaid, en op de andere knie een peer.

In die tijd gingen trouwens wel meerdere kinderen bepakt met elleboog- en kniebeschermers, alsof we op de daken van de kleuterschool klauterden en er net zo makkelijk er weer afvielen.

Mijn dochtertje van 5 heeft nu ook moeite met kleding die ik voor haar uitkies. Net als hoe ik in mijn jeugd ook veel moeite had met m´n moeders keuze. Gelukkig draagt ze wel kleding waar maar iets roze in zit. Die dag riep ik haar naast me en vertelde haar vol trots dat "dit" haar mama was toen ze ook 5jaar was. Ze pakte de foto uit m'n handen en keek naar het spel dat voor me op tafel lag. Je hoorde haar nadenken en na een paar minuten vroeg ze me:
"Mama? Hoe heette je toen, op deze foto?"
Ik met een glimlach: "Gewoon Amoorah, zoals ik nu nog steeds heet!"
M'n grote meid weer: "Nee mama, hoe heette je toen je klein was? Amoorah is een grote mensen naam!!"
Ik: "Nou, kijk! Jij heette I. toen je geboren werd, je nu nog steeds I. Als je 10jr bent, heet je nog steeds I. En als je 32jr bent, net als ik nu, heet je nog steeds I."
M'n meisje schudde haar hoofd en zei: "Nee mam, dat kan niet! Je hebt nu toch ook 2 namen??!"

Ik schoot in de lach en begreep dat m'n meisje het idee had dat ik met elke fase een nieuwe naam kreeg en dat m'n naam nu MAMA was! Heel leuk!

Fietsen

2009-06-28T11:04:00.000-07:00

Ons huis kan soms een dramatische rotzooi zijn. Ik ben al kwijtrakerig en vergeetachtig, dus komt rotzooi nooit goed uit. Maar ik weet ook dat ik hoe dan ook, alles weer terugvind. Als ik met mobiel in de hand naar boven loop om de meiden op bed te leggen, ben ik hem alweer kwijt als ik beneden ben. Vaak staat ie op geluid uit of tril, ook niet slim. Gaan zoeken heeft geen zin!!

Ik ga beneden iets anders zitten doen en wacht geduldig af op een ingeving. Als ik op TV zie hoe een vrouw haar tanden poetst voor een reclame, schiet het me ineens weer te binnen dat ik m´n mobiel in de badkamer heb laten liggen.

Een ander verhaal was het toen het om m´n fietssleutels ging. Ik fiets haast nooit, en vind van mezelf dat ik dat toch eens vaker moet doen. M´n meisje kan al zonder zijwieltjes, dat was dus een goede motivatie om weer op de fiets te springen. Maar bij aankomst in onze schuur, was m´n fiets op slot en kon ik niet snel bedenken waar ik de sleutels had verstopt. Ik baalde toen m´n hoofd niet wilde rinkelen.
Ik heb er dááágen, zoniet wéééken over gedaan om me weer te herinneren waar ik de sleutels had verstopt. Gewoon in de middelste kast, ooghoogte, achterin een bakje. Zo´n plekje waarvan je denkt: hier vergeet ik NOOIT waar ze zijn.

Superblij vanochtend met de jongste achterop en de oudste op haar eigen fietsje richting de A6 gereden, McDonalds. Dat is een behoorlijke stuk, maar m'n meisje heeft het helemaal volgehouden. Op de brug haalde ze me zelfs in. Ze was zo enthousiast dat ze bij de stoplichten bijna door rood was gereden. In de Mac kreeg ze als beloning een fruithapje uit een bakje. Lekker spul... én gezond!

Wiebeltand eruit

2009-06-22T12:31:00.000-07:00

Duizelig, halfdronken van de slaap loop ik richting de badkamer. Nog helemaal geen zin om wakker te worden. In de kamer van de meiden is het ondanks al m'n inspanning toch weer een zooitje geworden.
Als ik op de klok zie dat het pas 7.30u is trekken m'n mondhoeken nog verder omlaag. Ik besluit weer terug naar m'n bed te lopen en te doen alsof ik niet eerder ben wakkergeworden.
"Mama, mama", klinkt het vanuit de woonkamer. Ik draai me nog een keer om, en mompel dat ik me niet lekker voel.
Sinds de dag ervoor heerst vooral de angst aangestoken te zijn door H1N1. Al m'n spieren doen pijn, m'n heupen, m'n knieen. Ik twijfel of het niet m'n fibromyalgiepijnen zijn, maar dit blijkt niet het geval. Pijn in m'n keel, bonkende hoofdpijn hadden dit aangetoond. Tegen m'n man zeg ik met een wat onzekere stem: "Ik heb denk ik de griep te pakken".
Ik werk met mensen en clienten komen overal vandaag. Maar ook m'n man bezoekt regelmatig het buitenland en krijgt mensen uit het buitenland op werkbezoek. De gedachte van H1N1 laat me niet meer los, dus heb ik besloten de gedachte los te laten.
Na een dag iets rustiger aan te hebben gedaan, voel ik m'n hoofd nog steeds bonken. Ik kan niet teveel licht verdragen en nog steeds overal die pijnen.

Daarom kon ik het even niet toen m'n dochtertje me in de ochtend riep:"Mama, mamaaaa!!"
Uiteindelijk besloot m'n meisje moedig naar boven te klimmen en haar halfgare moeder te verblijden met een wiebeltandje in haar kleine handje. Van vreugde heb ik m'n meisje opgetild en hebben we vrolijk en opgewonden gedanst! Toch een mijlpaal, m'n kleine meid wordt al groot. Ze gaat haar eerste grotemensentand krijgen.

Beneden plof ik weer als een zoutzak in elkaar... auwww kuchh snotter... lieffie, heb je een Ubi voor me?

verjaardagspartijtje (vrijdag 8 mei)

2009-05-10T04:35:00.000-07:00

Voor de eerste keer viert m'n meisje haar 5e verjaardag met 6 klasgenootjes.
Donderdagavond na werk, allerlei voorbereidingen in m'n hoofd doorgenomen. Wat ben ik van plan, wat gaan we doen, wat is leuk voor meiden van die leeftijd, hoe kan m'n meisje het naar haar zin hebben en niet sullig overkomen met zo'n overcontrolling mommy.
Even naar action om de bedankjes te kopen, thuis ingepakt. Manlief moedigt me vriendelijk aan (als ik hem vraag me te helpen met inpakken): liefie, wat kun je dit ontzettend goed!!

Ik kijk even achter de bank, de speelhoek zit er niet uit. Daar waar ze naar mijn idee lief met poppetjes hadden moeten spelen, hebben ze oorlogje gespeeld. De 2x dat ik ze vroeg me een beetje te helpen met opruimen, hebben ze me aangekeken alsof ik Chinees sprak.

Zielige mama dus vrijdagochtend aan het opruimen geslagen. De jongste onder dwang achter de breedbeeld gezet, Dora kijken. Gelukkig niet verstaanbaar, omdat ik met de stofzuiger aan de slag moest. Alles bijna in orde, hoeraa!!! Ik ben de laatste vooral erg blij dat het me steeds beter lukt wat gestructureerder te werken en dingen vaak bijna op tijd af te krijgen. Wat niet lukt, lukt niet is ook wel een beetje m'n houding geworden. Met ADD kun je het denk ik gewoon niet voorkomen. In plaats van me te frustreren over dingen niet me niet lukken, ben ik blijer om de dingen die me wel lukken.

Eerst nog even zoontje van buuf ophalen om 11.30u. Arme meid ligt met migraine plat in bed. Daarna op het schoolplein alle meiden verzamelen. 1,2,3,....8 Mooi, 6 meiden en m'n eigen 2.
1 van de moeders kijkt me hoopvol aan... gaat het je lukken Amoorah? Ik knik vol trots bevestigend!
Maar 1 seconde erna verlies ik al de griep op zo'n grote groep grietjes. M'n oudste rent stoer weg, en 1 vd meiden zegt vriendelijk haar wel even te gaan halen. Vervolgens begint de oudste te huilen, en vanaf dat moment is zij en haar zusje om de beurt wedstrijdje aan het doen wie het langst kan naggen en janken. Grrrrrrrrrrrrrrr!!

Uiteindelijk 10 minuten gedaan over de 2 metertjes tussen school en huis, maar WE DID IT (uitspr. Dora). Na een voor m'n meid een geweldige middag, ben ik blij dat iedereen weer wordt opgehaald. Aangezien m'n planning door ADD vaak in de soep loopt, heb ik dit feestje en alles voor mijn doen redelijk goed gepland. Feestje duurt tot 15u en om 15.30u moeten we in het zwembad zijn voor zwemles. Wat erop neerkomt dat ik een kwartiertje heb om iedereen een bedankje te geven, uit te zwaaien, m'n meiden jassen en schoenen aan en als een gek met m'n 110PK over de weg moet scheuren. Maarrrr.... WE DID IT!!

Ik besluit om voor volgende verjaardagspartijtjes meisjes stuk voor stuk uit te nodigen!
Al is het om niet om 19.30u in slaap te vallen, is zo saaaai!!